Op weg als vrijwilligers naar Kenia.

Inpakken voor reis naar Kenia.

De aanzet.

HET BELANG VAN LIMBURG

Eind Oktober 2012 is op een vakgroep vergadering gevraagd door Luc De Blick voor een vrijwilliger, om in het kader van MVO (maatschapelijk verantwoord ondernemen)een lasshool helpen op te richten in Kenia. Het kadert allemaal in het project VZW Annick For Kenya. Ik heb geen moment getwijfelt en mij beschikbaar gesteld. Na een selectie in Brussel hebben ze mij gekozen om het project te helpen op starten. Het wordt een lasopleiding voor de locale bevolking. Keniaanse jongeren zullen onderworpen worden aan een basisopleiding lassen, elektrisch lassen, Tig lassen en autogeen lassen.

 

Het volledig Team voor Annick For Kenia.

Eerste Brainstorming.

Is met zorg samen gesteld en bestaat uit de volgende kandidaten, Eddy en Martine Van uytsel, de bezielers van het project Annick For Kenia.

Jozsef en Veronika Nagy, voor de lasschool, Veronika voor de naaischool te ondersteunen.

Liesbeth Wouters, coördineren van de naaischool.

Gert Vandecruys, Docente lerarenopleiding mode Plantijn hogeschool Antwerpen, voor de naaischool te ondersteunen.

Edith Van Hees en Martine Keuleers  voor de administratie en naaischool.

Jullie merken wij zij een sterk wel gekozen team.Cool

De volledige VDAB Team voor Kenia.

VDAB Team,met Eddy.

Van links naar rechts, Edith Van Hees, instructeur Handel Administratie verkoop en opleidingen in Peer zal in gezet worden in de naaischool.

Liesbeth Wouters, Strategisch accountmanager VDAB Brussel, gaat de naaischool coördineren en verder uitwerken.

Martine Keuleers, VDAB studiedienst Brussel, voor de naaischool.

Nagy Jozsef instructeur lassen in Herentals, voor het helpen opstarten van de lasschool.

Eddy Van Uytsel, de bezieler van het project Annick For Kenia, waar het om gaat.

 

MVO.

Marie Martens.

Het hele MVO concept van het maatschappelijk verantwoord ondernemen binnen de VDAB wordt Coördineerd door Marie Martens, die heel wat werk hierin verzet heeft wat wij, het hele Team ook erkennen en waarderen, onze dank hiervoor Lacht.

Sponsoring.

Van niets uitgaande zij wij op zoek gegaan naar een sponsor, via Luc De Blic zijn wij terecht gekomen bij Lastek Belgium in Herentals. Het bedrijf dat actief is in Europa en het noorden van Afrika was bereidt in het nodige materiaal te voorzien voor de opstart, van lasmachines, werkkledij, veiligheids materiaal tot elektroden toe. Het pakket aangevuld met het nodige materiaal is in beweging via DHL waar Eddy werkzaam is richting Kenia.

U ziet op foto van links naar rechts : Gustaaf Wils ( Eigenaar Lastek ) , Mario Van den Steene ( Export Engineer en Projectleider van dienst vanuit Lastek voor dit project ) , Jozsef Nagy ( Lasinstructeur en de man die het in Kenya zal waarmaken ), Tim Wils ( Algemeen Directeur Lastek ) , en Eddy Van Uytsel ( het gezicht en bezieler van Annicks'project )
 

Metallerie.

Metallertie uitgave Februari.

Eind Oktober bij een interne audit bij de VDAB in Herentals is Luck De Blick samen met Robert Vennekens (de Jan Hoet,maar dan van het lassen) langs geweest. Wij vertelden hem van het avontuur in Kenya, hij beloofde dat ons verhaal in een gerenommeerd tijdschrift Metallerie zou verschijnen, hij hield woord Vindt leuk' waarvoor dank,zie afbeelding.

VDAB.

De VDAB Herentals Brigands wilde het project steunen met een soep actie 2x per week, met als resultaat op een zeer korte tijd een bedrag van 303€ opgehaald die overgemaakt is op rekening van Annick For Kenia, waarvoor dank. Ook op andere plaatsen binnen de VDAB werden acties ondernomen met mooie bedragen die wij daar in Kenia zullen gaan gebruiken voor het project.Cool

Collegas.

De toffe collegas hier in centrum hebben mij voor de jacht van het nodige voorzien,zie afbeelding.Hi.FluistertOok zij leven mee met het hele gebeuren.

Kenia Ganga La Simba.

Tsavo park Kenya.

Mijn contact persoon in Kenia, is Bonnie Steylaers van Kids Of Kenia, die ook in Kenia woont, hij doet fantastisch werk daar in Kenia. Eind Oktober was hij toevallig in Belgie, ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt hem te ontmoeten. Wij hebben samen gezeten om de krijtlijnen van het project uit te zetten. Het enige waarover wij beschikten  in Ganja La Simba was een stuk grond met 5 grote bomen langs een aanpalend schooltje. Bonnie vertelde dat de opleiding daar gegeven zou worden, wat ook volgens hem normaal is, naar Keniaanse normen. Onder tussen zijn wij al zover dat wij gebruik mogen maken van een ruimte van het Rode Kruis waar stroom voorhanden is, al een hele verbetering in het verwezenlijken van het project. 

De afreis.

Zondag 27/01 dan is het zover, de spanning stijgt ik ben echt benieuwd, en klaar voor het vertrek . Ik hou jullie via deze Blog wel op de hoogte, tot binnen kort!

Vandaag ben ik vroeg opgestaan en heb op vraag van Bonnie de nodige info door gegeven voor het bestellen van materiaal, voor het maken van werktafels die wij nodig zullen hebben, zodat wij meteen aan de slag kunnen als ik er aan kom. Nu gaan wij inpakken en vertrekken naar Zaventem, tot morgen, dan zal ik in Kenia ter plaatse zijn en verder gaan met mijn relaas.

In Kenia.

luchthaven controle Mombassa.

 Maandag 28.01

Na een vlucht van 11u vliegen zijn wij veilig en wel geland in Mombasa. Aan de douane waren ze vriendelijk. De bus stond ons op te wachten. Na een helse rit, stonden  wij plots aan de kant, de riemen van de koeling bleken stuk te zijn. Mijn eerste gedachte was hier staan wij nu voor een paar uur, de chauffeur belde en een halfuur later was de klus geklaard en konden wij verder. Na een rit van 2 uren kwamen wij moe aan in ons hotel. Bonnie zei dat het materiaal dat wij nodig hebben ter plaatse is, morgen kunnen wij eindelijk aan de slag. Ik ben zelf benieuwd, nu moe mijn bed inkruipen en morgen beginnen aan onze opdracht.

dinsdag onze eerste opleidingsdag

Het materiaal.

Met wat vertraging zijn ze ons deze morgen komen halen om kwart voor tien. Een half uur later waren wij ter plaatse.  Als eerste werden zij van de naaischool afgezet met Hans die zich ontfermde met het plaatsen van zonnepanelen voor de stroom.

Nadien zijn wij doorgereden en kwamen wij aan in Ukunda bij het rode kruis depot waar de palet met de lasmachines stond. Na een grondige inventaris van het materiaal ben ik gaan kijken naar het geleverde staal om te kunnen starten met lassen.

Ik heb opgemerkt dat wij moeten roeien met de riemen die wij hebben.

Er was enkel meubelbuis en drie platen van 1 mm wanddikte aanwezig.  De eerste opdracht was dan ook het maken van drie werktafels. Na wat reken en tekenwerk kon ik starten met 5 kandidaten waaronder 2 vrouwen en 3 jongens. Hun eerste opdracht was het leren kennen van een meter,  het aftekenen en het rechtdoorslijpen van de profielen.  Tot mijn verwondering heb ik moeten vaststellen dat het zeer goede kopieisten zijn, je moest het maar eenmaal voordoen. Al de profielen hebben wij doorgesneden, zuiver gemaakt zodat wij dat de volgende dag aaneen zouden lassen. Als sluitstuk, zodat ze vol verwachting zouden zijn voor morgen, heb ik een demo lassen gegeven. In de week zal ook het werkbladmateriaal plaat van 5 mm voorhanden zijn . Na heel wat gezweet en gepuf kwamen wij aan het einde van de dag , waarna wij de anderen van de naaischool gingen oppikken om terug te keren naar ons hotel. Wij hadden heel even tijd om een plons te doen in het zwembad. Ik zie uit naar de dag van morgen. Hierbij de groeten aan mijn familie en vrienden.

 

Onze eerste cultuurschok

Huis Gjuma.

Vandaag was het een zeer bewogen dag, terwijl wij bij het rode kruis depot bezigwaren met de opleiding kregen wij te horen dat Edith naar het ziekenhuis is gebracht wegens een darmbacterie.  Later als wij haar bezochten vertelde zij dat zij de nacht in het ziekenhuis moest blijven voor een sterke dosis antibiotica.

Na de opleiding gingen wij gewoonte getrouw de anderen halen bij de naaischool Annick for Kenya.

Daar vertelde Bonnie dat wij nog even zouden langs gaan bij een van de werknemers van Eddy.

Hij had een probleem omdat hij en zijn vrouw gehandicapt zijn en hij zelf niets aan de situatie kan doen zijn wij naar het probleem gaan kijken.

Wij reden door de bush en zagen heel wat lemen huisjes staan.  Gjuma de werknemer toonde zijn hut, het probleem was hun hutje waar 2 volwassenen en vier kinderen in woonden, het was helemaal weggezakt en stond scheef.  De nok van het dak stond helemaal open.

Zij leefden in een ruimte van twee meter op vier.  Allen hebben wij een traan moeten laten bij het zien van hun verdriet en leed.

Bonnie en Eddy vertelden ons dat zij het gezin gaan helpen, door hen te voorzien van werk en een koe voor melk.  Zijn vrouw had epilepsie en na een aanval ervan is zij in een open vuur gevallen waar ze op aan het koken was, zij heeft er een kwartier in gelegen voordat zij uit het vuur werdt gehaald, daardoor is haar arm zwaar verbrand en kan zij het niet meer gebruiken.

Ook zal Gjuma geholpen worden door de organisatie aan een woning, wat zeer lovenswaardig is voor de organisaties Annick for Kenia en Kids of Kenia.

Na het uitdelen van ballonnen aan de kinderen van het dorp reden wij met een krop in onze keel naar het ziekenhuis,waar Edih lag en aan de beterhand was. Na een goede nachtrust wacht ons een volgende dag van activiteit.

Dag Drie.

Elektrisch vlamboog lassen.

Vandaag na het fotograferen van een baviaan die ongestoord rondliep aan ons hotel en na een stevig ontbijt zijn wij op tijd kunnen vertrekken voor een tweede opleidingsdag.Onderweg stelde Eddy voor dat mijn vrouw Veronika mee zou gaan naar de lasschool, dit was meer dan welkom voor mij ik kon wel extra hulp gebruiken , zo op die manier was ik ook niet alleen. Daar aangekomen en na Veronika voorgesteld te hebben, begonnen wij met een herhaling van de vorige dag en na wat uitleg over veiligheid zijn wij meteen begonnen aan het samenstellen van de lastafels. Nadien liet ik de kandidaten vandaag waren wij met zes, beurtelings lassen, wat voor hun een hele ervaring bleek te zijn. Wat mij en Veronika opviel was de gedrevenheid en verantwoordelijksgevoel van sommigen, ze zijn werkelijk zeer vriendelijk (ze zijn tussen de 20 en 24jaar).

Eddy en Hans zijn al vroeg naar Mombassa gereden om wat bijkomend materiaal te halen wat ook nodig was voor de verdere opleiding, ook gassen die ik nodig zou hebben om de 5mm plaat door te kunnen snijbranden. Nadien zouden zij ook een opleiding autogeen lassen krijgen wat praktisch is daar in Kenia, men kan er dunwandig materiaal mee lassen en men heeft er geen stroom voor nodig. Na hard gewerkt te hebben en wat vertraging zijn wij rond 5u vertrokken terug richting hotel. Er wacht ons morgen een derde dag. Later zal ik eventuele foto,s erbij doen ondertussen, surf naar annick for Kenya-facebook.

Een helse nacht.

Vandaag heeft Edith het ziekenhuis mogen verlaten met haar ging het al veel beter.

Niet lang nadat ik in bed lag ben ik uit bed moeten rennen naar het toilet, nadat ik leeggelopen was en na het nemen van de nodige medicijnen besefte ik dat dit wel een hitteslag kon zijn.

Deze heb ik opgedaan buiten in de volle zon op de lasschool.  Op die manier was ik al het derde slachtoffer na Edith en Liesbeth omdat ik de hele avond geen oog heb dichtgedaan en nog zeer duizelig was besloot ik het vandaag rustiger aan te doen en ben enkel meegeweest naar het rode kruis depot waar DHL de werkgever van Eddy en Hans fotos van de aanwezige team  gingen maken( laskanditaten, leden van het rode kluis, Eddy en Hans, Veronika en ikzelf.)

Als ik daar was aangekomen zag ik dat mijn vrouw Veronika druk bezig was met de laskanditaten, want er moest dringend vierkante profielen voor de naaischool aaneen gelast worden.

Ik was werkelijk verbaasd te zien dat de kandidaten het dunwandige materiaal aan het lassen waren en dit onder het toeziend oog van Veronika wat hen ook nog goed lukte.

Ze waren trots op zichzelf wat ze ook terecht mochten zijn.

Dat bedoelde ik, ze moeten het maar eenmaal gezien hebben.  Na het poseren met het materiaal die Lastek Belgium geschonken heeft voor de opstart van het project en het nemen van de nodige fotos en nadat de kanditaten alle buizen gelast hebben die ze nodig hadden heeft Bonny mij vanwege mijn duizeligheid terug naar het hotel gebracht, zodat ik tijdig kon recuperen om maandag weer fris aan het werk te kunnen gaan.

Na het nemen van de nodige rust op de kamer voelde ik mij wat beter maar ook schuldig dat ik er niet bij kon zijn die dag.  Morgen zal ik proberen fotos op mijn blog te plaatsen.

Groetjes en kusjes aan mijn familie en iedereen.

De overdenking.

Vandaag zaterdag zijn wij, Veronica en ik in het hotel gebleven, terwijl de rest van de groep naar Mombassa zijn gegaan.

Nu in alle rust en genieten van de zon heb ik de mogelijkheid de hele week te overdenken.

 

De kandidaten doen veel moeite, sommigen lopen voor de opleiding 10 km per dag om er te kunnen zijn.

De geselecteerde kandidaten voor de opleiding zijn vrijwilligers van het rode kruis en krijgen de mogelijkheid hun expertise uit te breiden.

Twee kandidaten wil ik extra aandacht geven.

Eerste kandidaat Ali die Bonnie heeft laten komen, wil ik vaardigheden bijbrengen zodat hij in opdracht van Bonnie ramen en deuren zou kunnen maken, voor sommige stenen huizen is dat nodig.  Maar ook het snijbranden, het plooien van het ijzer met de brander, wat eveneens nodig is.

De andere kandidaat die ik in gedachte heb is Mschenga van het Rode Kruis, hij heeft goede vaardigheden, leert zéér snel en wordt door de anderen gewaardeerd.

Omdat hij voor is op alle anderen kan hij het verder inoefenen van het lassen geven als ik er niet meer ben.

Ik denk nog steeds aan Gjuma en zijn vrouw, het gehandicapte koppel met vier kinderen, die moeten leven in de Bush in extreme omstandigheden.

Het is heel moeilijk om één iemand van het dorp te helpen, zonder anderen te kwetsen en zeker met een woning.

Zo heeft Bonnie in het verleden één iemand geholpen aan een kip.

Omdat het gezin extreem arm was.  Een tijdje later stond heel het dorp bij Bonnie en begrepen niet waarom zij er geen kregen.

Daarmee rekening houdend heeft Bonnie geinformeerd onder de dorpsgenoten of zij er een probleem mee zouden hebben als Gjuma's gezin wordt geholpen.

Omdat de situatie van het gezin zo extreem is stemden zij ermee in.  Een eerste stap in de goede richting.

Later zal het team er verder over brainstormen hoe zij het concreet zullen doen.

Morgen gaan wij een eiland verkennen ik ben benieuwd en vol verwachting.

 

  

Een snorkelsafari.

Vandaag zijn we met een deel van de groep en 2 vrijwilligers van sunshine For kids naar Wasili geweest.  Nadat wij op de boot waren gestapt en heen en weer geslingert werden zijn wij aan een koraalrif gestopt en zijn gaan snorkelen.

Het was fantastisch wat wij  gezien hebben, een groep dolfijnen langs ons door zwemmend, wat een mooie ervaring voor ons bleek te zijn.

Later zijn wij gestopt op een eiland waar we gingen eten.

We werden verwelkomd door zingende Afrikaanse vrouwen.

Daarna kregen we soep, Mangrove krab met nog enkele Afrikaanse specialiteiten.

Zeer lekker.  Een geslaagde dag dus.

Pole pole (langzaam, langzaam)

Pole Pole.

Vorige week na mijn hitteslag, besefte ik dat het tempo die wij gewoon zijn in Belgie te zwaar is hier in Kenia.

Daarom heb ik het werktempo en de pauzes aangepast aan Keniaanse normen.  Nu begrijp ik waarom dat zij vaker zeiden pole,pole (langzaam, langzaam).

Wij zijn gestart deze morgen met een praktisch werk van meten en snijden, wat zij ook goed gedaan hebben.

Namiddag zijn wij gestart met het oefenen van het lassen, maar dan op plaat van 5 mm, wat voor hun ook makkelijker was en ook deze oefening hebben zij tot een goed einde gebracht.

Het valt daar ook op dat het in de voormiddag praktisch geen wind is, maar in de namiddag er een heel sterke wind opkomt, wat het laswerk erg bemoeilijkt.

In de namiddag is Eddy langsgeweest met Martine zijn vrouw, die vandaag samen met Gert van Plantijn en Karl dokter van het Rode Kruis uit Diest zijn aangekomen, voor kennismaking.

Nadien zijn wij met een overvolle busje tot aan Mombassa gereden om een spiegel op te halen die Liesbeth nodig heeft voor de officiële opening  van de naaischool donderdag aanstaande.

Moe maar voldaan zijn wij dan terug naar het hotel gereden.Cool

Morgen zetten wij onze opdracht voort.

Keniaanse stroomonderbreking

Autogeen lassen.

Vandaag na een ontbijt met zeezicht op de Indische Oceaan, zijn wij al vroeg vertrokken met het team richting Ukunda voor een verderzetting van onze opleiding.

Aangekomen aan het Rode Kruis depot kregen wij te horen dat er geen stroom is in heel de regio.  Bonnie die er ook was vroeg ons om enkele rekken te maken voor de naaischool, zodra er stroom zou zijn.

Meteen zijn wij aan de slag gegaan.  Veronica die uitleg gaf in het meetwerk in mm, want zij meten in inch, was ik met de rest bezig aan het autogeen lassen, waar geen stroom voor nodig is enkel gas.  Op die manier zijn wij met de zes kandidaten de dag rond gekomen.De namen van de kandidaten zijn : Ali Juma, Mschenga, Ali, Yanga, Nema en Mwanakombo. 

HET HOTEL

Colobus aap.

Na weer een stevig ontbijt onder een stralende zon en zeezicht zijn wij onze rugzakken aan het gereedmaken voor weer een dag opleiding.

Vandaag zijn wij goed kunnen starten, wij hadden terug stroom en konden verder.

Nu even iets over het hotel.

Het personeel op hotel is zeer vriendelijk en behulpzaam.

Na een dag van opleiding zijn wij soms op tijd in ons hotel en kunnen wij een klein half uurtje zwemmen in het zwembad met een heerlijk pint bier, om zo te kunnen bekomen van een dag hard werken.

Om half tien is er elke avond een optreden, waarna wij moe maar voldaan genieten van een goede nachtrust, want morgen is er een officiële opening van de naaischool waar wij en de kandidaten van de lasopleiding zijn uitgenodigd,  morgen meer hierover.

 

Opening van de naaischool

Officiële opening naaischool.

Met een overvolle busje zijn wij vertrokken naar het Rode Kruis depot waar wij werden afgezet, terwijl de anderen naar de naaischool werden gebracht .

Carl is als voorzitter van het Rode Kruis Diest, naar Mombassa gegaan op het hoofdkwartier van het Rode Kruis voor een vergadering.

Vandaag om 14 uur is er de officiële inhuldiging van de naaischool.

De laskandidaten zijn ook aanwezig.

Er was heel wat volk, er werden speeches gehouden door heel wat delegaties, terwijl heel het dorp, vrouwen en kinderen luisterden, was het de stamoudste die respect afdwong als hij ons allen toesprak.

Er is nog veel werk en inzet nodig om de verdere ontwikkeling van diverse projecten te doen slagen vertelde hij.

Zelfs de opstart van de lasschool heeft de nodige aandacht gekregen.

De meisjes van de naaischool hebben ons al dansend verwelkomd, die voor hun kenmerkend zijn, maar voor ons bekoorlijk.

Ook Veronica heeft mee gedanst na aanmoediging van mijn leerlingen.

Zij waren verheugd dat de vrouwelijke leerkrachten en Veronika, Afrikaanse kleding droegen, met dank aan Liesbeth Wouters en haar team die dat mogelijk hebben gemaakt.

Na wat fotos, drinks en hapjes en het door knippen van de lint voor de officiele openning van de naaischool, zijn wij vertrokken richting hotel, met zwarte voeten als gevolg van al het stof.

 

 

Missie geslaagd

Met de laskandidaten.

Vandaag zal het onze laatste dag van opleiding zijn.

Maandag vertrekken wij weer naar huis.

Jullie zullen je afvragen hoe het verder moet met de lasopleiding.

In de week is er bij ons een Nederlander langs geweest en heeft kennis genomen van het project en heeft meteen voorgesteld op vraag van Bonnie, te willen sponsoren.

 Met dat geld zal er gekeken worden voor een full time instructeur om het over te nemen.

In afwachting zal er iemand drie halve dagen per week de opleiding verder zetten en zal er op termijn een lasschool zijn.

Daarmee kan ik besluiten dat onze missie zeer geslaagd is.

Nogmaals onze dank voor Lastek-Belgium voor zijn sponsoring van al het lasmateriaal.

Morgenvroeg gaan we kennismaken met onze eerste safari tocht.Cool

Op Safari Zaterdag 09/02/2013 .

In Tsavo park Kenya .

Vandaag zijn wij al vroeg opgestaan om al zeer vroeg in de morgen met ons drie te vertrekken richting Tsavo naar een nationaal park.

Na een tocht van 3 uur rijden met Gert, Veronica en ik kwamen wij eindelijk in het park aan.

Mijn verwachting was, als ik enkele dieren kan zien, ben ik al tevreden.

Boven mijn verwachtingen in en naarmate dat wij dieper het park inreden, gaf ik werkelijk mijn ogen de kost Wild aan wat ik allemaal zag olifanten, giraffen, nijlpaarden, zebra's, antilopen (op de loop) condor, secretaris vogel tot Bavianen en andere dieren die ik niet bij naam ken,werkelijk de moeite om het te zien.

Na drie en een halfuur rijden in dit park, zijn wij ergens gestopt waar wij konden eten met uitzicht over deze prachtige natuur met zicht op olifanten, waterbuffels, reeën en andere dieren.  Het was adembenemend.

Van de bekende Big five in Kenia hebben wij enkel twee gezien, de olifant en de waterbuffel, geen neushoorn, leeuw of jachtluipaard.

Op onze terugweg hebben anderen die ons passeerden twee leeuwen gezien, onmiddellijk zijn wij ernaar toe gereden maar ze waren al weg.

Na ongeveer zeven uur in het park te zijn geweest zijn wij dan terug gereden naar het hotel, moe maar voldaan.

 

Zondag onze rustdag.

Vandaag zijn wij aan het hotel gebleven om uit te rusten en te genieten van de zon.

Morgen om 5 uur vertrekken wij dan terug richting België en nemen wij afscheid van ons Kenia avontuur.

Om half acht in de avond land ons vliegtuig in Zaventem.Lacht

De oplossing voor Gjuma gezin.

 

Terug in België is voor mij weer een hele uitdaging om mij aan te passen aan het weer, van plus 35° naar -3°.

Onder tussen heb ik vernomen dat Gjuma’s koe bij hem terecht is, voor hem en zijn gezin, en wat over blijft van de melk, kunnen zij dan verkopen.

Rekening houdend met de dorpsgenoten hebben Eddy en Bonnie besloten om een conciërge woning te bouwen aan Bonnie zijn school waar later Gjuma en zijn gezin kunnen gaan wonen, waar Gjuma conciërge zal zijn.Cool

Hiermee eindigt mijn Kenia avontuur,ik zal jullie nog van het verdere verloop van de lasschool op de hoogte houden, met een link waar jullie de foto’s die er gemaakt zijn kunnen bekijken.Bedankt voor jullie fijne belangstelling, tot later.

Gazet van Antwerpen.

Beschrijving

Het harde werk van ons VDAB medewerkers .

Een gezonde spanning

Trots! Bijzonder trots is de Kenia-ploeg van VDAB. Niet minder dan 22.315 euro mochten we op de cheque voor de ouders van Annick Van Uytsel schrijven, na allerlei acties die we binnen VDAB organiseerden ten voordele van Annick for Kenya. We bakten wafels, maakten soep en een dessertbuffet, organiseerden Afrikaanse etentjes en een kwis en gaven presentaties over ‘Annick for Kenya’ in alle Vlaamse provincies. Daarnaast deden de scholen van onze kinderen een sponsorloop, en werden van de Mijn Kenia-boekjes 338 exemplaren verkocht. Iedereen mag fier zijn op de behaalde resultaat.